
Сэтгэл нэг их гоё хөндүүрлээд, байн байн гараа хүргэж шархыг хөндөөд, түгшингүй атлаа таатайхан инээмсэглээд алхаж явна. Гадаа хавар болчихсон нь ч нөлөөлж байгаа юмуу, алхаад л баймаар, тэнээд л баймаар. Хачин гэгэлзсэн хүн орж гаран холхиод л, сайхан нь дэндсэн юм бодоод л, тэрэндээ бас төвлөрч чадахгүй өөрийгөө шоолон инээд алдаад л. Нэг л мэдэхэд гар зүрх рүүгээ яваад, элгээ тэврээд, өөрийгөө хайрлаад, түүнийг бүр их хайрлаад... Даанч тэр мэдэхгүй яваа.