“Намын 18-р их хурлыг баярлан угтъя”

Өвөрмонголын соёл, олон нийтийн 11 том байгууллага хамтран Хөххотын Спортын ордонд ийм нэртэй нэгэн нүсэр тоглолтыг зохион байгууллаа.

Тоглолтод найрал дууны 15 багийн 4500 гаруй дуучид оролцсон нь уг арга хэмжээний цар хүрээг илтгэж байна. 

 Тоглолтыг ӨМӨЗО-ын АТИХ-ын байнгын хорооны орлогч дарга Хурцаа, ӨМӨЗО-ны улс төрийн зөвлөлгөөний орлогч дарга Наран болон ӨМӨЗО-ны цэргийн тойргийн улс төрийн хэлтсийн орлогч дарга Жан Ин нар хүрэлцэн ирж сонирхсон нь уран бүтээлчдийн хувьд томоохон шагнал болсон юм. Энэ тухай Өвөрмонголын “Өдрийн сонин” дээр мэдээлэхдээ “Тоглолтод ахмад, дунд, залуу, өсвөр үеийн бүх төлөөлөгчид оролцож намын 18-р их хурлыг баярлан угтахын хамт эх орон энхрий намдаа хайртайгаа бүрэн төгс илэрхийллээ” гэжээ. 

 

Авсны таг хадах шиг...

Цангаж үхсэн сэтгэлээ сэрчихэж магадгүй гэж

Царай алдан хүлээсээр үхчихэж магадгүй байна

Хүчилтөрөгч хүргэчих тусламж алс нутагт

Хүрэн өнгөнд уусаад ширгэчихэж магадгүй байна

Тэнгэрийн өнгөтэй нэрнээс нь газар ханхалдаг хотод

Тэвэрч өлгийдөх хүслээ булшилж магадгүй байна

Ав адилхан өдрүүд дээр гарын үсгээ зурах минь

Авсны таг хадах шиг дэндүү энгийн байна.

Ямар хөндүүр юм бэ...

Хоёр кг махны үнээр хүнээ хөгжүүлж байгаа

Монгол улс 21-р зуунд оочертоо

алалцсаар л...

Үрээ мориндоо мордохоор үг хэлтэй байснаа санана

Блогоо борц болгосондоо хүлцэл өчөөд сүүлд бичсэн замын тэмдэглэлээ оруулж байгааг хүлээн авна уу. Сэгсгэр нь "Одон" ТВ-гээс өөр ертөнцийг харах цонхгүй болоод удаж байна. "Далайд гарцгүй" болсон шүү найзууд аа, уучилна биз хэхэ. Бас дашрамд хэлэхэд энэхүү нийтлэл энд нийтлэгдсэн

1. Төөрсөөр төрөлдөө

Төвд хүмүүс хонины нэхийг торго даавуу мэтийн бөсөөр өнгөлөлгүй шууд арьсан гадраар нь дээл хийж өмсөх нь элбэг ажээ. Байгаль дэлхий мал ахуйгаа бараадан амьдардаг тэдний хувцас хунар хийгээд бие цогцосын ариун цэврийн тухай бодох нь салхи нь шороотой, санаа алдах нь хориотой энэ нутагт дэндүү илүүц санагдана. Бороо шороонд элдүүр нь ханаж өөрийнхөө өнгийг хэдийнэ гээсэн хөдсөн дээлийн эмжээрт сэмэрсэн хоргойны саа үе үе гялтганах нь сэтгэлд нэг л эмзэг. Гоёл чимэглэлийн зүйл зохиогүй газартаа этгээд гэхээсээ илүү эмгэнэлтэй харагддаг ажээ. Ханцуй хормой нь хамтдаа газар шүүрдсэн хүлхгэр төвд дээлний цаанаас ил гарсан хиртэй хэнхдэг, галзуу мэт гялалзсан нүд, ширэлдсэн үстэй тэдгээр хагас зэрлэг хүмүүс хоорондоо амдо төвдээр учиргүй чанга хашгиралдан ярихыг гайхан сонжихын завсарт зургийг нь дарж явахдаа энэ хөөрхий хүмүүс миний цус махны нэгэн хэсэг байсныг даанч мэдсэнгүй ээ. Түүхийн нэгэн цаг үед Монголын хүчирхэг дээдсийн илдний ир болж явсан итгэмжит хүлэг баатруудын хойчис өнөөдөр ийнхүү Төвдийн их уулсын дунд хүн төрөлхтөний хөгжлийн түүчээнээс гээгдэж түүхийн хуудас зузаалахаар уусан замхарч байгаа нь нэн эмгэнэлтэй.

Агийн үнэрт зунаар Хагийн нуурыг зорихуй

Бараг л хамар шүргэм эгц өөдөө мацаж сүүлдээ дөрвөн хөллөн мөлхөж явахдаа буцаад уруудчих вий гэж хамгийн их зовж байлаа. Хэрэв буцаад өнхөрчихвөл эргээд эндээ ирэх гэж бас л энэ хэмжээний хөлс дуслуулна шүү дээ. Хөл туйван ядарч урагш тэмүүлэх хүсэл асар их байвч гишгэнэ гэдэг том бэрхшээл болон хувирлаа. Бөн бөн дуслах хөлсөө нэг шувтарч амсхийх зуураа тэртэй тэргүй булдруу болж хоцорсон хацар нүүрэн дээр баринтаглан шавах шумуулуудаа үргээхчээн аядан дэмий л гараа савав. Өдийд гэртээ тохилог буйдан дээрээ зурагтын суваг солин, гартаа хүйтэн кола барьсан шигээ тарайн хэвтэж байж болох л байсан. Гэтэл ядарч жаргах эз хатгасных нэг иймэрхүү л явж байна даа. Наадамд түрүүлээд ирсэн морь шиг хамаг бие чивчигнэн чичирч зүрх дэлсэж байх зуураа ийнхүү бодож байтал тайгын гүнээс олсон абсурд маягийн таягаа хүчлэн тулсаар миний дэргэдүүр бас л хөлөө зөөж ядан зөрөх манай омгийн ахлагч Номинчимэд “За Сэгсгэр минь яваад байна шүү дээ хө. Хөдөл хөдөл” гээд өнгөрөв. Өнгөрөх ч гэж дээ, надаас дөрөв таван алхмын өмнө гарчихлаа. Ууг нь гараа сунгахад татаад авмаар ойрхон ч гэсэн энэ өгсүүрт таван алхмын өмнө яваа хүн гэдэг юутай ч намайг “хол хаячихаж” байгаа хэрэг шүү дээ. Атаархмаар гэдэг нь.

Бүх гоё юмаа хаячихлаа, зориуд...

Чихэр шоколандны цаасан дээр хэн хэдийд өгсөн хэнтэй хувааж идсэнээ бичээд хадгалдаг, эзгүйд ажил дээр ирсэн хэн нэгний үлдээсэн зурвасыг ч хаядаггүй, сонин хэвлэлээс хайчилж авсан хэрэгтэй мэдээллүүдээ цуглуулдаг, баярын мэндчилгээ, ил далд захидлуудаа нэн чухалд тооцдог, новш ноохойдоо дарагдсан Сэгсгэр чинь хамаг хайртай нандин бүхнээ өөрийн гараар хогийн саванд хийчихлээ. Араас нь нь амь тэмцээд атигас татгас гээд байсан боловч “Маргааш үхлээ гэхэд аваад явахгүй нь тодорхой шүү дээ”, “Гэнэгүйхэн нэг өдөр зүгээр л шатчихаж ч болох байсан” гэхчилэн агуу их тайтгарлын тарни шившиж байгаад л устгачихлаа. Одоо зөвхөн өмсдөг хэдэн хувцас, ганц тэмдэглэлийн дэвтэр, хаяж хэзээ ч зүрхлэхгүй хэдэн халтар номоо тэврээд л үлдлээ. Сайхан байна аа, санаа сэтгэл хөнгөрөөд.

Үүрч аваад шүүрч хаяад л явж байна даа

Үүлтэй тэнгэрийг цэлмээж үдийн нар шагайлгая даа энэ чинь одоо. Блогтоо бороо зүсрүүлээд бараг сар боллоо. Срезный ажил сэгсгэр үснээс минь их байсан эл өдрүүдэд бороо шивэрсэн уйтгарт блогт минь шүхэртэй шүхэргүй зорчсон андууддаа баярлалаа. Ардын хувьсгалтай сүүдэр чацуу байгууллага маань 90 нас зооглоод идээ ундааг нь аягалаад энүүхэндээ ажил ихтэй л сууж байна. Бас манай байгууллага Ази Номхон далайн сүлжээнийхээ хамгийн том их хурлыг Монголдоо анх удаа авч хийлээ. Олон улсын хурлын оволзсон ажил дундуур нөхөр Сэгсгэр төрсөн өдрөө халсан нөхөдтэйгөө төөнөтөл тэмдэглээд авч амжлаа. Ирэх наймдугаар сард эндээс ховхрох санаатай Сэгсгэр андад нь амжуулах ажил их, атгах зоос бага байгаа тул өдөр шөнийг ялгалгүй өөрийн хүнийх гэлгүй ажил ажлын захаас атгаж тавиад л явж байна даа.

Шүхэр...

Үргэлжилсэн бороотой өдрүүдэд шүхэргүй алхсаар өнөөдөрт ирлээ. Надад шүхэр байдаг ч үгүй, байлгая гэж бодож ч байгаагүй, байсан ч хэрэглэхгүй нөхөр дөө. Сая гиеүрч ажлынхаа цонхон дээр хэсэг зогслоо. Толгойгоо шүхрээр, гараараа, цамцаараа халхалсан хүмүүс ундуй сундуй гүйлдэж байна. Борооноос хаа нэг тийшээ зугтаж байна тэд. Бороо бид хоёр хэнэггүйхэн шивэрсээр л...

Тэр...

Хэлээгүй үгс
Хэлэгдэхгүй үгс
Хэсэгхэн цагаан үүл болж
Хэц дамжин нүүхэд
Нүүгэлтсэн санааширал
Нүднийх нь өмнүүр
Нүүн завдаад алга болохыг
Би харсан
Яруу найраг шиг хүн
Яруу найраг шиг гуниг
Яасан догдлом улирал вэ
Ямар өвс энд ургах бол...

Сайхан амарлаа

Уул талын дээгүүр бодол санаанууд нисэлдэнэ
Уул тал өөрөө хэзээ эртийн бодол санааны бүтээл юм...




Өнгөрөгч амралтын өдөр гурван найзтайгаа Цэцээ гүн рүү аялж амарлаа. Сэтгэл жигтэйхэн хөгжимлөг болчихоод ирсэн